Alweer even geleden, de Mont Ventoux. Ik weet nog heel goed hoe het was. Heb dat vaker, het moment in detail kunnen herinneren. Na een week samen gefietst te hebben in de omgeving van Sainte-Agnès, heeft Jan Willem een idee: “De Mont Ventoux ligt mooi op de route naar huis!”

Ships, ik dacht dat we klaar waren. Moet dat nou echt? Hm. Ook wel weer leuk om af te kunnen vinken natuurlijk. Al veel gefietst, maar de Mont Ventoux op nog niet. Nu als toetje dus, ok..

Maar wat een ke-le-re-ding… zwaar!

Vanaf Bedoin vertrekken, is de grootste uitdaging vertellen de boekjes. 21,5 Kilometer met een gemiddeld stijgingspercentage van 7,5%. We gaan ervoor!

Het is warm en er is geen wind. Je kunt je daar overigens behoorlijk vergissen als de wind toch opsteekt. Wanneer je een bocht doorkomt bijvoorbeeld, dan moet je je stuur goed vasthouden. Die dag dat wij daar zijn, hebben we gelukkig geen last van de wind.

JW fietst achter me. Daar houd ik wel van, haha. Psychologisch gezien, heeft dat wel een positief effect op mij. We hebben het immers ook zo afgesproken: “we zien elkaar boven wel”. Nadat we eerder al eens een miscommunicatie hadden over ‘wel wachten, niet wachten op elkaar’, zijn we het er inmiddels over eens dat we elkaar boven treffen.

En daar zijn de lange strekken die maar niet ophouden. Al vrij snel nadat we zijn vertrokken vanuit Bedoin. Killing. Wat voelt het lang en wat is het nog ver. Ik probeer mijn ritme te vinden en de juiste mindset. Maar ik zie af. En dan vanuit het niets, komt er een vlinder op m’n arm zitten. Ze springt op en dwarrelt om mij heen. Verdwijnt en komt weer terug. Wat is dat toch. Ondanks de trance waarin ik ben, geeft de vlinder mij afleiding. Wie ben je?

Lenie? Jan? Paul? Floris? Ik kan wel even doorgaan, het rijtje is intussen aardig lang. Of is het Jolanda? Een oud ploeggenootje.. Ze overleed op veel te jonge leeftijd aan leukemie. Peter Vergouwen, onze sportarts ontdekte het. Het verhaal komt als een vertraagde film weer langs. Kenmerkend aan de trance. Mijn gedachten zijn bij Jolanda en de anderen. Het gezelschap van de vlinder zie ik als support en met een glimlach fiets ik verder.

De omgeving wordt steeds kaler. Indrukwekkend wel! Mijn vlinder en ik pendelen in een cadans verder naar boven. Gewoon een paar uurtjes fietsen, dat is alles, prent ik mezelf in. Al doen de benen zeer, ik vind mijn herstel en geniet van wat ik doe. Bij het enige restaurant op de route wacht ik alsnog op JW. Wel zo sociaal. Met mixed feelings natuurlijk, want eehm.. gaat wel van mijn tijd af, haha. Als ik letterlijk even afstap en stilsta, dan loopt de tijd op m’n klokje niet door. Beter natuurlijk:-)

Samen fietsen we verder. Al rij ik toch weer bij hem vandaan. En de vlinder is met mij. En daar is ie dan, de top. De netto gereden tijd als ik boven ben, is 1 uur 50 en een beetje. Tevreden! M’n doel was immers binnen twee uur.

We zijn moe maar voldaan. Ook de Mont Ventoux in de pocket!

De vlinder is nergens meer te bekennen. Dank voor de support, mooie vlinder!   Onder het kopje ‘geniet van de kleine dingen die groot zijn’.

Digitale handtekening

Kom ook vandaag nog in actie:

neem contact met me op

 

Geef een reactie